Zamki i pałace

Zamki i pałace są prawdziwą chlubą Euroregionu Silesia. Mimo, że nie wszystkie z nich są dostępne dla zwiedzających czy też mogą im zaoferować wyposażone, historyczne wnętrza, pozostają naocznymi i ważnymi świadkami bogatej historii tego terenu.

Do najbardziej atrakcyjnych z nich należy bezsprzecznie Hradec nad Moravicí, którego historia sięga odległej przeszłości. Hradec był pograniczną twierdzą i zgodnie z legendą, w 965 roku spotkał się tu orszak ślubny córki czeskiego księcia Bolesława I, Dąbrówki (Doubravki), z orszakiem jej przyszłego męża, polskiego księcia Mieszka I. Do przebudowy pierwotnego, gotyckiego zamku na wygodny, renesansowy pałac doszło dopiero pod koniec XVI lub na początku XVII wieku. Współczesny kształt zamek uzyskał w następstwie znaczącej przebudowy po wielkim pożarze w 1796 roku. Do kolejnych, istotnych zmian wewnętrznego i zewnętrznego wyglądu pałacu, zwanego Białym Pałacem (Bílý zámek), doszło w II połowie XIX wieku. Dobudowany został kompleks Czerwonego Pałacu (Červený zámek), otaczający główny budynek mieszkalny. Mieściły się tu stajnie, powozownia i inne pomieszczenia gospodarcze. Z Czerwonym Pałacem, stanowiącym kopię staroniemieckiego średniowiecznego zamku, łączyły się mury obronne pod Białym Pałacem, a przy południowym skrzydle pałacowym została wzniesiona tzw. Biała Wieża (Bílá věž). U schyłku II wojny światowej pałac został znacznie uszkodzony, wkrótce jednak doszło do odbudowy zbombardowanego Czerwonego Pałacu, w którym zaczęły działać hotel, restauracja i przede wszystkim sala koncertowa. Zwiedzający Hradec mogą obejrzeć bogate wnętrza Białego Pałacu, zobaczyć niektóre z muzycznych czy teatralnych przedstawień lub tylko przejść się po pałacowym parku, który należy do zielonych klejnotów tego regionu.

Historia jednego z najbardziej malowniczych pałaców Śląska w Raduni sięga początku XIV wieku, gdy stała tu średniowieczna twierdza. W XVI wieku za czasów rodu Tworkowskich z Krawarza została ona przebudowana na renesansowy pałac. W ciągu XVII wieku jego właściciele często się zmieniali i sam pałac podupadał. Do zmiany doszło dopiero za Jana Larischa - Mönnicha, czołowego opawskiego wielmoży, który wybrał sobie raduński pałac na swoją wiejską rezydencję. W latach 1816 - 1822 opustoszały pałac został odrestaurowany i przebudowany w stylu empire zgodnie z planem opawskiego architekta Karla Englischa. W tym okresie została przeprowadzona także odnowa ogrodu pałacowego według wzoru parków angielskich tworzących naturalny krajobraz. Park należał wówczas do najpiękniejszych parków pałacowych na naszych ziemiach. Od 1832 roku tutejsze dobra były w rękach rodu Blücherów. Za ich panowania kilkakrotnie przebudowano pałac aż do dzisiejszej postaci. W drugiej połowie XIX wieku zmieniono też wystrój wnętrz. Zwiedzający mogą obejrzeć pokoje apartamentu książęcego, sale biblioteki pałacowej i zbrojowni.

Pałac Kravaře, klejnot architektury barokowej na Śląsku, stoi na miejscu twierdzy, o której wspomina dokument pochodzący z 1377 roku. Nie zachowały się jednak szczegółowe informacje o wyglądzie i rozmiarach twierdzy. Obecny wygląd pałacu w duchu szczytowego baroku pochodzi z okresu przebudowy i budowy z lat 1721 - 1728, czyli z okresu, gdy właścicielami dóbr kravařskich był ród wolnych panów Eichendorffów. W latach 1630 - 1636 pałac kravařski był w posiadaniu słynnego europejskiego alchemika polskiego pochodzenia Michała Sędziwoja. Potem stał się własnością rodu Eichendorffów. Rodzina Eichendorffów żyła w pałacu do roku 1782, gdy sprzedała tutejszy majątek. Później pałac często zmieniał właścicieli, aż w 1920 roku kupiło go państwo czechosłowackie. Została tu urządzona szkoła, w której uczono aż do 1937 roku, gdy pałac spłonął. Stopniowa rekonstrukcja pałacu zaczęła się dopiero w latach 50-tych. Od 1997 roku w pałacu jest udostępniona stała ekspozycja barokowa i etnograficzna, która przybliża pałacowe życie Eichendorffów, a także życie zwykłych ludzi na Ziemi Hulczyńskiej (Hlučínskiej). W pałacu odbywają się także śluby i bale. Część rozległego parku pałacowego służy jako dziewięciodołkowe pole golfowe.

Pałac Šilheřovice znajduje się w miejscowości, o której pierwszy raz wspomniano w 1377 roku w dokumencie o podziale księstwa opawsko-raciborskiego, gdy posiadał go niezbyt zamożny władyka Mikuláš Mšan. W XV wieku wieś była w posiadaniu władyków, którzy od swojej siedziby tytułowali się przydomkiem „z Šilheřovic". Od 1560 roku majątek objęli panowie z Vrbna; prawdopodobnie za ich czasów we wsi została zbudowana renesansowa twierdza. Potem właściciele majątku šilheřovickiego często się zmieniali, aż w 1674 roku kupiło go opawskie kolegium jezuickie. Za jezuitów został tu zbudowany barokowy kościół. Po rozwiązaniu zakonu jezuitów Šilheřovice trafiły w ręce Eichendorffów, którzy na miejscu upadłej twierdzy kazali wybudować stosunkowo rozległy pałac w romantycznym, historyzującym stylu. Pałac jest otoczony naturalnym parkiem krajobrazowym, który należy do największych w swoim rodzaju na północnych Morawach i na Śląsku. Jest typowym parkiem angielskim, którego podstawę stanowią rozległe łąki, otoczone grupami drzew. Znajduje się tu osiemnastodołkowe pole golfowe. Pałac służy do celów wychowania i edukacji młodzieży. Organizuje się tu także przyjęcia, bale i śluby.

Do znaczących obiektów pałacowych na Ziemi Opawskiej należy także pałac w Velkich Heralticach. Dzisiejszy zwiedzający może jednak zobaczyć tylko zewnętrzną część budynku pałacowego, ponieważ obiekt jest wykorzystywany jako dom dziecka i szkoła.

Žerotínský zámek w Nowym Jiczinie, którego historia sięga końca XIV wieku i który w swoich murach kilka razy gościł rzadkich gości takich, jak polski król Władysław IV czy jego żona, jest dziś wykorzystywany do celów muzealnych. Muzeum Novojičínska prezentuje tu zarówno swoje stałe ekspozycje, jak i wystawy okolicznościowe.

Pałac Kunín należy do najcenniejszych barokowych budowli pałacowych na Morawach. Został zbudowany w latach 1726 - 1734 dla Friedricha Augusta hrabiego Harracha i jego żony jako mała, wiejska rezydencja szlachecka i miejsce odpoczynku. Nowo zrekonstruowany pałac jest dostępny dla zwiedzających.

Widocznym już z daleka dominującym obiektem miasta Fulnek jest kompleks pałacowy, który wznosi się na wzgórzu na północny wschód od historycznego jądra miasta. Składa się z dwóch części - z Górnego Zamku i młodszego, tzw. Dolnego Zamku. Jego dzisiejszy kształt jest rezultatem złożonego procesu budowlanego. Niestety, pałac nie jest dostępny dla zwiedzających.

Slezskoostravský hrad (Zamek Śląskoostrawski) został wzniesiony w drugiej połowie XIII wieku przez książąt opolskich lub cieszyńskich z rodu Piastów jako pograniczna twierdza do obrony przed państwem czeskim. W XVI wieku zamek został przebudowany na renesansowy pałac. W 1872 roku budynek spłonął, został jednak odbudowany. Główną przyczyną jego dalszego upadku było prowadzenie wydobycia pokładów węgla bezpośrednio pod budynkiem. Zamek został jednak w końcu uratowany przed grożącą mu dewastacją, odremontowany i w maju 2004 roku udostępniony zwiedzającym.

Miłośnicy ruin zamkowych mogą odwiedzić zamek Vikštejn w Vítkovie-Podhradí, zamek Šelenburk w Krnovie-Cvilíně lub zamek Starý Jičín (Stary Jiczin).

 
 
 
Česky Polski English
copyright © Euroregion Silesia 2004-2019 | kontakty